The historical influence of buddhism on Mongolian-Korean relations

Abstract

This article explores the historical development and diffusion of Buddhism in Mongolia and Korea, emphasizing the distinctive trajectories and mutual influences between the two regions. In Mongolia, Buddhism evolved through three major historical phases: from its initial presence during the Xiongnu period, through the adoption of Tibetan Sakya and Kagyu traditions under the Mongol Empire in the 13th century, to the widespread institutionalization of the Gelug school from the late 16th century onward. In Korea, Buddhism was introduced in the 4th century and grew predominantly under the Mahāyāna tradition, particularly during the Three Kingdoms and Unified Silla periods. During the 13th–14th centuries, religious and political ties between the Yuan dynasty and the Goryeo kingdom facilitated the introduction of the Tibetan Sakya school into Korea, which left a lasting mark on Korean Buddhist art, philosophy, and ritual practice.

 Drawing upon historical texts, archaeological evidence, and doctrinal analysis, the study highlights how, despite following different historical paths, Mongolian and Korean Buddhism intersected at crucial moments in history. These intersections contributed significantly to the cultural, religious, and artistic developments in Northeast Asia and remain valuable areas for contemporary comparative religious studies. The article further underscores the importance of Buddhist exchange as a foundation for understanding the broader scope of Mongol–Korean relations throughout history.

 Монгол–Солонгосын харилцаан дахь буддын шашны түүхэн нөлөө

Хураангуй: Энэхүү өгүүлэлд Монгол болон Солонгос оронд Бурханы шашин хэрхэн дэлгэрч, тухайн улс орнуудын нийгэм, төрийн бодлого, соёлын өвд үзүүлсэн нөлөөг түүхэн үечлэл, шашны урсгалын хөгжил болон соёлын огтлолцлын хүрээнд харьцуулан судлав. Монгол Улсад Буддын шашин гурван том үе шатаар дамжин хөгжсөн ба Хүннүгийн үеэс эхлэн нэвтэрч, XIII-XIV зуунд Сажава урсгалаар дамжин төрийн бодлого болж, улмаар XVI зуунаас хойш Гэлүгба урсгал өргөн дэлгэрсэн.

Солонгосын хойгт Бурханы шашин нь IV зуунаас эхлэн нэвтэрч, Махаяана (Их хөлгөн) уламжлалын дагуу хөгжсөн бөгөөд XIII–XIV зууны үед Юань улс болон Корё улсын харилцаагаар дамжин Төвөдийн Сажава урсгалын нөлөө орж ирсэн нь хоёр орны шашин, соёлын уялдааны тод илрэл болсон.

Судалгаанд түүхэн баримт, археологийн эх сурвалж, шашны урсгалуудын үзэл санаа, соёлын биет өвийг харьцуулан авч үзсэн бөгөөд Монгол, Солонгосын Бурханы шашин нь хөгжлийн хувьд тусдаа замналтай боловч түүхэн цаг үеийн огтлолцол, харилцан нөлөөлөл нь хоёр орны соёлын харилцаанд чухал үүрэг гүйцэтгэсэн болохыг баталж байна. Энэ нь өнөөгийн шашин, соёлын харилцааны судалгаанд чухал эх сурвалж болон үйлчилж байгаа бөгөөд цаашдын харьцуулсан судалгаанд шинэлэг хандлага, ойлголт өгөх ач холбогдолтой юм.

Түлхүүр үгс

Монгол, Солонгос, Бурханы шашин, Юань улс, Курё, Сажа урсгал, соёлын харилцаа