Japan’s UN PKO Policy: An Empirical Study of Its Evolution on the Institutional Significance of the UN Triangular Partnership Programme (UNTPP)

Abstract

This paper aims to empirically examine the evolution of Japan’s policy toward United Nations peacekeeping operations (hereafter “PKO”) by using the United Nations Triangular Partnership Programme (UNTPP) as an analytical lens. In the post–Cold War era, PKO mandates have shifted from traditional ceasefire monitoring toward “multidimensional” missions that include civilian protection, state-building, and humanitarian assistance. Alongside this shift, “capability gaps” regarding equipment, training, and specialized personnel have become increasingly evident in the field. Against the backdrop of these environmental changes and Japan’s domestic institutional constraints, Japan’s approach to contributing to PKO has also moved from a model centered on the deployment of contingents to one that emphasizes knowledge-driven contributions, such as training support and standard-setting. To empirically assess this process, the paper adopts a middle-power diplomacy perspective to illustrate the mechanism through which Japan exercises its capabilities and influences international frameworks by engaging in UN institutional design, and it offers implications for a contribution model by middle powers.

Японы Энхийг сахиулах ажиллагааны бодлого: НҮБ-ын гурван талт түншлэлийн хөтөлбөр (UNTPP)-ийн ач холбогдол болон бодлогын хувьслыг судалсан эмпирик судалгаа

Энэхүү өгүүлэл нь НҮБ-ын Гурван талт түншлэлийн хөтөлбөрт дүн шинжилгээ хийх замаар Япон Улсын НҮБ-ын энхийг сахиулах ажиллагаа (ЭСА)-ны бодлогын хувьсал, хөгжлийг эмпирик аргаар судлахыг зорьсон болно. Хүйтэн дайны дараах үед ЭСА-ны мандат нь уламжлалт гал зогсоох дэглэмийг хянах үйл ажиллагаанаас тэлж, энгийн номхон иргэдийг хамгаалах, төрийг цогцлоон байгуулах болон хүмүүнлэгийн тусламж үзүүлэх зэргийг багтаасан олон талт ажиллагаа руу шилжих болсон. Энэхүү өөрчлөлтийг дагаад ажиллагааны талбарт тоног төхөөрөмж, сургалт бэлтгэл, нарийн мэргэжлийн боловсон хүчний зэрэг “чадавхын дутагдал” улам бүр илт мэдрэгдэх болов. Эдгээр нөхцөл байдал болон Японы дотоод эрх зүйн орчны хязгаарлалтуудын улмаас тус улсын ЭСА-ны оролцооны чиг хандлагад өөрчлөлт гарснаар цэргийн бие бүрэлдэхүүн илгээх загвараас сургалтын дэмжлэг үзүүлэх, стандарт боловсруулах зэрэг мэдлэгт суурилсан загвар руу шилжсэн байна. Энэхүү өгүүлэлд Япон Улсын жишээн дээр тулгуурлан дунд гүрнүүд дипломат бодлого болон НҮБ-ын институцийн үйл ажиллагаанд оролцох замаар өөрсдийн олон улсын байр суурь, чадавхыг хэрхэн бэхжүүлж буйг судлан, олон улсын харилцаанд оруулж буй хувь нэмрийг шинжилсэн болно.

Түлхүүр үгс: НҮБ-ын энхийг сахиулах ажиллагаа (UN PKO), НҮБ-ын Гурвалсан түншлэлийн хөтөлбөр (UNTPP), дунд гүрний дипломат бодлого, Японы энхийг сахиулах ажиллагааны бодлого